De eerste kennismaking met Hydra & knus huis voor 6

Met een boot kun je Hydra vanuit Athene het snelst bereiken, wauw wat gaat dat hard! Het water is echt zo blauw als kinderogen en na 1 1/2  uur ben je er. Bij het naderen van het eiland zien we inderdaad het pittoreske haventje met ezeltjes op de kade. Het is net een ansichtkaart! We worden gelijk aangesproken door een Griekse dame, die niet onze housemanager is, maar na wat handen- en voetenwerk blijkt dat zij de ezelbegeleider is en dat de housemanager onderweg is.

 

De housemanager had wat haast bij de rondleiding en dat hebben we geweten. Tijdens het lopen wees ze ons slingerend door steegjes, paadjes en pleintjes op ijkpunten om ooit de weg naar de kade weer terug te vinden. En wat een trappen! Hoger en hoger gingen we. Tja, toch fijn dat die ezel onze koffers had… maar waar is die eigenlijk? In Athene hebben we alles bewaakt met ons leven en nu loopt er een ezel met heel ons hebben en houden ergens in dit dorp….

Locatie, locatie en locatie… dat is wat dit huis is! De plek, het uitzicht, de stilte (op de spreekkoren van de krekels en een valse haan na) is fenomenaal. Het huis is precies zoals op de foto’s, wel basic & compact en met een heerlijk terras. Op het terras kun je goed leven en het heeft de hele dag schaduwplekken. Wat waren we blij dat we even konden uithijgen na een korte rondleiding. Wat ook fijn was, er lag koud water klaar in de koelkast!

Hydra is een levendig dorpje dat de gehele dag bezocht wordt door verschillende dagjesmensen en luxe-jachten (beetje “Love Boat”-gevoel). Langs de kade loop je naar diverse zwemplekken en strandjes of je pakt een watertaxi naar een verder gelegen strandje. De zee is inderdaad blauw en helder en op sommige plekken heel diep. Nieuwe vrienden worden met de zee-egels gaat wat moeizaam 🙂

Wanneer we naar beneden gaan, pakken we voor een hele dag en slingeren we steeds weer via een andere route naar beneden. Elk huis, steeg of plein heeft zijn eigen kat die, naar gelang het uur van de dag het toelaat, het beste schaduwplekje inneemt. Wanneer onze kuiten pijn doen van het klimmen, de boodschappen eigenlijk te zwaar zijn en de temperatuur boven de 33 graden is, werken onze hersenen niet meer afdoende. Het lukt niet meer om logisch onze weg te vervolgen. Gelukkig herkennen we aan de katten of we op de juiste route zitten.