Room with a view…

Top locatie boven op de Grote Sint-Bernhardpas! Uitzicht adembenemend (letterlijk, de lucht is hier erg ijl), route zeer goed te doen met de auto en ontvangst uiterst vriendelijk. We keken onze ogen uit. We hadden werkelijk 'a room with a view'. Deze historische bergpas ligt namelijk op een hoogte van 2.469 meter en verbindt het Zwitserse Val d’Entremont met het Italiaanse Valle d’Aosta. Bovenop de pas staat ook nog een indrukwekkend, oud klooster uit het jaar 1049, waar ook het leger van Napoleon in 1800 de grens passeerde. Auberge de l'Hospice wordt beheerd door een familie en in 2015 zijn de 30 kamers helemaal opnieuw ingericht en daardoor ziet het er dus hip en modern uit.

En totaal niet verwacht: eeuwige sneeuw! Sneeuwballen gooien eind juli, wie had dat nou gedacht? De eigenaar liet ons een foto zien van hun brievenbus van 14 juli : er zat ijzel op! Het weer kan hier dus heel grillig en wisselvallig zijn. In oktober is het soms maar de vraag of je überhaupt wel wegkomt als het 's nachts plotseling gesneeuwd heeft of heel koud is geweest. Alleen de bewoners van het klooster zijn het gehele jaar aanwezig...

De bergpas dankt zijn naam natuurlijk aan de sint-bernhardshonden die rond de zeventiende eeuw verdwaalde en verkleumde reizigers uit de sneeuw redden. Inmiddels staat de sint-bernardshond symbool voor bergredding en is het een icoon geworden voor Zwitserland. Een hospitium werd in de elfde eeuw precies boven op de Grote Sint-Berhardpas gebouwd. Het bood reizigers en pelgrims onderdak tijdens hun reis over de Alpen. De monniken in het ‘Hospice’ gebruikten ook deze grote berghonden om het klooster te bewaken. Vanuit het hotel kun je de honden zien, ze zijn echt wel indrukwekkend!

Bij aankomst bij Auberge de l'Hospice worden we vriendelijk ontvangen en krijgen tekst en uitleg over hoe alles werkt en de bezienswaardigheden op 'Du Grand-Saint-Bernard'. De kamer is ruim, schoon en bedden zijn prima. Dekbedden lekker dik en de inrichting is een mix van design en nature. En het uitzicht vanuit je bed via het raam is prachtig...

Eten kun je in het restaurantje beneden, het heeft een kleine kaart met uiteraard kaasfondue ;). wat jammer dat Zwitserland zo duur is...

Vanuit het hotel maak je zo tig verschillende wandelingen en als je vroeg bent, dan kom je niemand tegen. Rond 10 uur komen de eerste toeristen uit het dal natuurlijk naar boven en is het speciale 'Heidi'-gevoel wel over. Gek genoeg is zelfs het pittoreske kerkje een Pokémonstop (dat weet de jongste natuurlijk weer te melden).

De volgende dag zetten we onze route naar Italië verder vanuit dit punt (Italië is maar een paar passen verwijderd), maar 1 ding is zeker: hier gaan we terug komen! Of wellicht het hotel aan de Italiaanse kant (zag er ook erg leuk, maar wel met een heel Franse inrichting). De route naar Italië is ook prachtig en afwisselend, zelfs met een kudde overstekende koeien… en ondanks 'zwarte zaterdag' was er geen vuiltje aan de lucht.

Lees ook de blog toen we net geboekt hadden: Auberge de l’Hospice: Logeren op 2500 meter boven zeeniveau



 Hotel

 Restaurant

 30 kamers

Wandelen, fietsen

 Eeuwige sneeuw!